Зимска прошетка од Москва до Санкт Петербург

Валдај е мал провинциски град во Новгородската област, 390 км од Москва. Населбата првпат се споменува во 1495 година.

Валдај е сместен на патот од Санкт Петербург до Москва. Иако денес може и да се одмине, решивме да преноќиме таму затоа што нѐ затекна голема снежна бура.

На наше изненадување, во петок навечер ние бевме речиси единствените надвор во центарот на градот. Друштво ни правеа храмот, огромната елка, неколку деца на брегот и многу, многу чиста бела околина.

Кога со колата баравме хотел, не беше јасно зошто сите пешаци одат по средината на патот. Но штом излеговме, видовме дека тоа е најлогично и најразумно иако е мошне необично за посетители од метрополата. Улиците се покриени со толку снег што е полесно да се оди по трагите од автомобилските гуми.  

Најдовме податок во водичот дека зиме може да се премине езерото до манастирот Ивер, кое е оддалечено само 3 км од местото. Но штом се најдовме на езерото сфатив дека тоа е невозможна мисија – пред нас се протегаше потполно бело платно од снег и небо.

Само неколку вљубеници во зимскиот риболов што личеа на пингвини се гледаа на хоризонтот.

Сѐ во Валдај како да е испомешано. Границата меѓу градот и околината е нејасна: дрвените селски улици – токму како на детски цртежи – стојат рамо до рамо со урбаните петкатници.  

Улиците покриени со снег се украсени со накитени дрвја, а класичната архитектура од 17 и 18 век се појавува од никаде.

Соборниот храм е опкружен со цркви (кои во советско време се претворени во музеи) и споменици на херои од Втората светска војна. Ресторанот во британски стил нуди прекрасен поглед на зимското сиже.

Но најнедофатливата од сите граници е онаа меѓу небото и езерото Валдај. Меѓу двата брега во снежната виулица се протега замрзната површина под навеви, а само црните точки кои под повнимателен поглед се претвораат во риби ја нарушуваат совршената белина на оваа голема бела страница.